Over het leven
en de dingen die zich voordoen

Deel op facebook
Deel op pinterest
Als er een zin is die mij het meest mogelijke wantrouwen bezorgd dan is het:
 

HET IS VOOR JE EIGEN BESTWIL

 
Nou dat bepaal ik toevallig zelf wel, wat het beste is voor mij.
Ik ben een verstandig en weldenkend mens – vind ik persoonlijk – en ik weet heus wel waar ik baat bij heb. Als ik het even niet weet, want dat overkomt iedereen weleens, dan informeer ik. Dan vraag ik rond, lees ik, kijk ik en luister ik naar informatiebronnen die ik vertrouw. Ik ga in gesprek met familie, vrienden, bekenden en deskundigen. Ben ik vrij daarin? Ja natuurlijk! Van alle kanten (360°) verdiep ik me zover als ik nodig vind om mijn mening te vormen en vervolgens in actie te komen. Of niet.
Iets waar we de afgelopen maanden – en nog steeds, ik heb geen enkele illusie – mee moe(s)ten dealen…de afweging wat nu precies voor ons bestwil was. Maar de epidemie-kant wil ik deze Moon op Safari niet op. Ook al omdat er allang geen epidemie meer is.
 

Echo

De uitspraken van mijn moeder echoën nog steeds na in mijn hoofd:
‘Ik ben toch niet gek. ‘Nee mama, je bent niet gek, maar op jezelf wonen wordt gevaarlijk’.
‘Maar ik heb toch altijd alles zelf gedaan, en ik doe toch niets fout’. ‘Nee mama, je doet niets fout, maar we willen je – ja daar komt ‘ie – beschermen. We willen dat je veilig bent en we kunnen er niet altijd voor je zijn.’ ‘Maar dat hoeft ook niet, het laatste wat ik wil is jullie tot last zijn.’
 
Deze gesprekken hadden we bijna dagelijks en terwijl ik het uitschrijf doet het nog steeds pijn.
Helaas lukte het mijn moeder niet meer om veilig voor zichzelf zorgen en daarom konden we niet anders dan haar verhuizen naar een verpleeghuis. Tot haar einde vond ze het maar niets om haar vertrouwde woning te kwijt te zijn. Het was niet anders. Hier was het misschien niet leuk, maar wel veilig. Tot vandaag de dag kan nog steeds in de spiegel kijken, en ik weet: ik deed ik met de beste bedoelingen voor mijn moeder, maar wat voelde het zwaar en zwaar.
Ik geloof dat ze dat diep van binnen ook wel wist, want op haar heldere momenten was zij een stuk milder. Een aardige mevrouw die bij mijn moeder op de afdeling woonde, verwoordde het zo als zij er niet meer uitkwam: ‘Dokter Alzheimer komt weer langs’.
 

Alzheimer

Tja, die vreselijke dokter Alzheimer. Die ik vrijwel mijn leven al ken, want ook mijn oma was dement, mijn lieve moeder, mijn tante die ik bijsta en die daar geen weet meer van heeft. Een intrigerende ziekte is het wel, want het lijkt wel alsof iedereen die het heeft het net een beetje anders laat zien. Van wantrouwen, tot apathie. Van kinderlijk tot bemoeizuchtig. Van wartaal tot stilte. Van vlagen van helderheid tot mistvlagen. Waarschijnlijk komt het hierdoor dat de maatschappij nog steeds niet goed in beeld heeft wat we met deze aandoening aanmoeten. Of liever gezegd, met de slachtoffers die deze ziekte overkomt.
 

Onderzoek

Er is dit jaar een nieuw onderzoeksprogramma naar dementie gestart. Het loopt van 2021 tot en met 2030. In totaal is er €148 miljoen gemoeid met dit dementieonderzoek wat in opdracht van het Ministerie van VWS wordt gedaan. De eerste ronde is nu van start en ik heb begrepen dat alleen de beste onderzoeksideeën uiteindelijk financiering ontvangen.
Een paar weken geleden werd ik als mantelzorger benaderd om mee te praten over deze onderzoeksideeën. Op 21 september – Wereld Alzheimer dag – neem ik deel aan het online groepsgesprek. Weer eens wat anders dan collecteren of doneren, maar wel heel zinvol – hoop ik.
 

Goede dingen

Vooral hoop ik dat met deze onderzoeksgelden goede dingen gedaan worden. Onderzoeken die werkelijk leiden tot slimme ontdekkingen, praktische uitvindingen of voorzieningen die bijdragen aan de veiligheid van de leefwereld van mensen die Lijden aan dementie.
 
Alles ter bescherming van kwetsbare mensen in onze samenleving. Het is voor hun bestwil…
 

Kippenvel

En toch voel ik een spanningsveld. Gaat het echt om de kwetsbaren of gaat het om het inrichten van een zorgsysteem? De opmerking het is voor je eigen bestwil en jouw veiligheid blijft niet voor niets in me rondspoken.
 
Ik duik erin: waar komt mijn kippenvel vandaan? Het is denk ik de bemoeizucht of bemoeizorg van anderen.
 
Er wordt iets geroepen over bescherming van mij is, maar in feite pakken ze mijn vrijheid af.
Bijvoorbeeld toen ik nu puber was: ‘Mag ik naar de disco?’ ‘Nee, ik vind het te ver weg en dan moet je door het donker fietsen. Wacht nog maar een jaartje.’
‘Mag ik naar die spannende film (Carrie) ?’ ‘Nee, anders krijg je vast nachtmerries’. Maar iedereen in mijn klas is er al geweest of gaat ernaar toe.’ ‘Ik zeg het niet om je te pesten, maar het is voor je eigen bestwil.’
 

Overdenking

Waar ik nu zo benieuwd naar ben is naar het antwoord op de vraag: aan welke kant zit de beschermingsnoodzaak? Aan de kant van de beschermer of aan die van de potentiële beschermde? En… hoe weet je of het dit klopt?
 
Het lijkt eenvoudig, maar is het niet volgens mij….wat vind jij?
 
Misschien geef ik me nog wel op als collectant.
 

Moon

✍️❤️☀️
 
Vraag: Wanneer deed jij iets om een ander te beschermen? Waarom deed je dat? En hoe voelde dat?
 
Het staat je vrij om hieronder te reageren en Moon op Safari te delen.
Wist je al dat er ook een Facebookpagina is van Schrijf met Moon? Wees welkom!
 
 
 
 
 

6 gedachtes op “Voor je eigen bestwil”

  1. Wanneer na een lang en gezond leven je laatste, actieve en zeer zelfstandige ouder overblijft maar dan plotseling door een bijna alledaagse ziekte getroffen wordt, moet dezelfde beslissing genomen worden: iemand neemt moeder in huis of, zelfs al zou het tijdelijk zijn, is een ‘home’ de enige oplossing. Vanwege beroepsverplichtingen tot ‘oude bomen verplaats je niet’ werd optie twee een snel doodsvonnis voor haar.
    Je vrijheid wordt je afgenomen, je bent omringd door vreemde objecten in een vreemde kamer, vreemde mensen tafelen samen met je, je dagindeling is onherkenbaar geworden, de bezoeken van je kinderen en kleinkinderen voelen vreemd aan; er gebeurt plotseling zóveel dat je jezelf niet meer herkent en je tenslotte jezelf snel voor gewonnen geeft.
    Minder dan een maand later was alles voorbij en ving de nog altijd durende knagende twijfel aan of we juist of niet juist ‘voor moeder’s eigen goed’ gehandeld hadden…

    1. Helaas weten we van tevoren nooit precies hoe onze wel bedoelde zorg uitpakt. Ik keer altijd terug naar mijn hart: voelt het goed? Dan doen. Zo niet? Dan niet doen. Dank voor je reactie ✍️❤️☀️

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Logo Moon op Safari

Moon op Safari alert ontvangen?

Laat je e-mailadres achter en je krijgt bericht.

Schrijfinspiraties bestellen

Start nu echt met schrijven

Ontmoet je Zelf…

Met schrijfinspiraties help ik jou om je Zelf te ontmoeten, zodat jij jouw eigen woorden vindt en ze durft op te schrijven zoals jij dat wil.

Je leert op een nieuwe manier schrijven je over je eigen leven en de dingen die je bezighouden met maar een doel: schrijf het eruit!

DOE MEE AAN DRIEMAANDEN SCHRIJFINSPIRATIES – 3 maanden schrijfinspiraties en hulp bij schrijven
oktober – november – december 2021

  • Iedere week een schrijfinspiratie – per email
  • Reflectie op de oefening en schrijfhulp – online
  • (Online) Schrijfcafé
  • Extra voor de liefhebbers: een besloten Facebookgroep voor het delen van je ervaringen en het stellen van vragen.

Ontmoet je Zelf ✍️❤️☀️